Yanuş Korçak-"Uşağı necə sevməli?"

Bir gün zəng çalınacaq : “Vaxtdır “

Milyonlarla insanlar arasında sən də dünyaya nə isə gətirmisən. Bəs nə ? Saplaq,tozcuq- heç nə.

Bu dünyaya gətirdiyin toz dənəsi ulduzları və okeanları,dağları və uçurumları- hər şeyi öz düşüncələri ilə qucaqlayır. O,hiss edən ,görən,iztirab çəkən ,sevinən,sevən,inanan,nifrət edən,cəzb edən,ürək qızdıran bir varlıqdır. 

Kiminsə əcdadlar arasında yatan uzaq məni,kiminsə çürümüş,çoxdan unudulmuş səsi birdən-birə sənin körpəndə səslənib.

" Sən mənim körpəm " deyirsən...

-Mənim körpəm 

Yox . Nə hamiləlik aylarında ,nə də doğuş saatlarında körpə sənin olmur.Sən onun oxşar olmalı olduğu nümunə axtarırsan,ona layiq həyat modelləşdirirsən.Nə olsun ki,ətraf ortabablıq və adilikdir ? Nə olsun ki ,ətraf bozluqdur ?  Sənin pərvanən qaynayan həyat axının üzərindədir.Uçurumu  endirmədən möhkəmliyi ona necə verməli,qanadlarının ucunu kəsmədən onları necə möhkəmlətməli ? Necə ona kömək etməlisən ? Öz fərdi nümunələrinləmi yoxsa sözlərlə ?

-          Hər bir halda,qoy o axtarsın , lakin azmasın.qoy zirvələrə hücum etsin,ancaq əzilməsin,qoy kökündən qopsun amma yaralanmasın,qoy vuruşsun.

Bəs müasir tərbiyə uşaqdan nə istəyir?

-          Müasir tərbiyə uşağın rahat olmasını tələb edir.O,uşağın addım-addım neytrallaşmasına,iradə və azadlığını,mətanətini,tələb və səy qüvvəsini boğmağa və məhv etməyə aparır.Müasir tərbiyə uşağa deyir “Üzüyola,tərbiyəli,sakit,xeyirxah,rahat “

İradəsiz və həyata uyğunlaşmamış böyüyəcəyi isə böyüklərin ağlına belə gəlmir.Bunun nəticəsində isə,hazır formullar verən kitab baxışı kütləşdirir ,fikrin işləməsini yadırğadır.

 Beləliklə,onu sən yaradırsan,sən dünyaya gətirirsən amma o sən deyil,sənin deyil.Sən yetkin,güzəştlərdən,qalibiyyətlərdən,məğlubiyyətlərdən,qurbanlardan məmnun və yorğun,müdafiəlisən; o , isə yenidir,gəncdir və öz haqqlarını özü əldə etməlidir.

Körpə-boşluqdakı tozcuqdur.

Körpə-zamandakı andır.